4 augustus 2010 Ufa – Chelyabinsk

Over koeien, roho’s, Susan Tedeschi en de dingen die voorbij gaan.

Wat heeft het allemaal met elkaar te maken? Veel of weinig, direct of indirect ik weet het niet, of toch wel. Ik ga een poging doen om het te vertellen.

Wat me een aantal dagen terug al was opgevallen, maar wat ik vooral vandaag veel heb gezien is dat de koeien gewoon los rondlopen. Het maakt niet uit waar je bent, ze lopen gewoon vrij rond zonder enige vorm van afrastering in de buurt. In kleine dorpen met weinig verkeer kan ik het me een beetje voorstellen.
Maar zou jij je kunnen voorstellen dat er koeien zouden lopen op de vluchtstrook, of middenberm van de A28? Of dat ze rond of in de Gouverneurtuin zouden lopen? Hier is dat dus normaal.

Dan zijn er nog de loslopende roho’s, oftewel rothonden. Voor vertrek heb ik nog getwijfeld of ik me zou laten inenten tegen hondsdolheid. Ik heb het niet gedaan, maar heb vandaag toch een aantal malen gedacht ‘Misschien was het toch beter dat…’ Voor het eerst deze reis heb ik beesten gezien die agressief reageren op motorfietsen. Ook gebeurt het nog dat tussen Joris en mij er een hond de straat oversteekt. Zowel Dafne als ik schrikken ervan. Een paar kilometer verder stoppen we voor koffie bij een soortement wegrestaurant. Hier is er ook alweer een hond die het voorzien heeft op motorrijders…

Vandaag zijn de groepen wat anders dan gebruikelijk de afgelopen dagen. Fred rijdt met John, Cor en Ria. Ikzelf ben dus op pad met Joris en Dafne. Leon rijdt vandaag samen met Hester.

Vanochtend bij vertrek, was ik niet al te goed te pas. De reden waarom? ik weet het niet.
Na eerst een poosje naar de muziek van Milow te hebben geluisterd, klaart het wat op in mijn hoofd en stap in over op het album ‘Just won’t burn’ van bluesmuzikant Susan Tedeschi. Het debuutalbum van haar uit 1998 helpt me van mijn bluesy gemoed af en ik kan er weer wat beter tegen.

Onderweg raken we ook nog verzeild in een file van 28km. Er zijn twee wagen frontaal op elkaar geklapt. Later hoor ik dat Joris heeft gezien dat er nog iemand in de auto zat. De andere groep reed een eind achter ons en die vertelden dat deze persoon toen zij passeerden onder een wit laken op de straat lag. Dit zijn geen leuke dingen om te zien, maar het verbaasd me toch wel dat we niet meer ongelukken zijn als je de algemene Russische rijstijl in ogenschouw neemt.

We verlaten de M5 en willen nog een stuk binnendoor rijden. Na niet al te lange tijd begint het zeer stevig te waaien en vervolgens ook nog te regenen. Joris en Dafne besluiten beiden om hun regenpak aan te trekken. Ik hoef gelukkig alleen mijn doorwaaigaten in mijn pak dicht te toen. Na een tiental minuten is het weer droog, kunnen de pakken weer uit. Het is nog wel een lange tijd flink oppassen geblazen omdat het bijzonder glad is geworden na die regen.

Onderweg check ik mijn telefoon en zie dat ik 2 berichten heb. Hester schrijft dat Leon, mijn kamergenoot, zo ziek is dat ze een motel hebben gepakt en niet naar Chelyabinsk komen, maar in Asja blijven en dan morgen in één keer naar Yekatarinaburg rijden. Leon heeft blijkbaar iets verkeerds gegeten of gedronken en te slap is om door te rijden. Het betekent dat ik vannacht alleen slaap, dat is wel fijn alleen de reden waarom natuurlijk niet.