28 juli 2010 Tartu – Sint Petersburg

Vandaag een enerverende dag. Het was vanochtend al lekker warm toen we vertrokken uit Tartu Estland.
Tartu is een universiteitsstad, waarbij het ’s avonds in het centrum ook nog druk is.
We zagen een Est lopen die op de kop in de vuilnisbakken zat op zoek naar, liefst niet helemaal, lege flessen. Indien niet helemaal leeg werden deze vakkundig door hem uitgewrongen. De beste jongen droeg een wonderschoon T-shirt met als opdruk ‘Ik drink met maten’ inderdaad in het Nederlands en zeer toepasselijk, aangezien hij ook nog een maat bij hem had.
Terug naar vanochtend, we zijn rond half negen vanochtend vertrokken richting de Russische grens in Narva. Dit is al met een rit van ongeveer.170 km.
Bij binnenkomst in Narva zie je direct al rijen vrachtwagens aan de kant van de weg staan, die staan te wachten in een lange rij voor de grensovergang.n
Eerst hebben we nog eventjes getankt, waarbij Hester de motor liet omvallen doordat ze het hoogteverschil bij de pomp niet goed in de gaten had.
Helaas brak hierbij de stuurprop af, maar gelukkig geen verdere schade.
Pa wilde het tanken afrekenen met zijn creditcard, dit lukte niet omdat de kaart geweigerd werd. Ook mijn kaart ging niet goed. Gelukkig kon ik wel gewoon met de pin betalen.
Omdat gisteren in het hotel in Tartu beide kaarten ook al geweigerd werden, heb ik voor de zekerheid de creditcard maatschappij maar gebeld.Het bleek dat beide kaarten uit voorzorg waren geblokkeerd, omdat ze een verdachte transactie vermoedden in Poznan afgelopen zondag,
Bij het betalen van de benzine was er bij ons allebei in eerste instantie wat mis gegaan waardoor we allebei, hoe frappant, tot drie keer toe, de pin opnieuw hebben moeten ingeven. Goede zaak dat de creditcardmaatschappij hier op let, maar vervelend als het je treft.
Na al deze bijzaken zijn we als een groep naar de grens gereden, daar bleek dat door de alsmaar groeiende stroom mensen die daar de grens over wil, ze de zaken wat anders hebben aangepakt. We moesten dus terug naar de ander kant van de stad alwaar we papiertje met een nummer moesten halen, sorry kopen, hoewel er altijd mensen zijn die die papiertjes cadeau krijgen….
Na dit stukje kastje – muur, of beter muur – muur, konden we wederom terug naar de grens met bij ons kenteken nu dus een nummertje van een euro.
Omdat we een kortere route naar de grens genomen hadden, kwamen we dus eigenlijk van de verkeerde kant van de Estlandse douanemedewerkster, ze liet ons gelukkig wel allemaal in één keer door.
Na het openen van de slagboom konden we naar het eerste Estse hok door rijden/rollen om daar onze papieren te overhandigen aan een Estse douanier. Deze ‘checkt’ oa. bet framenummer. Vervolgens mag je je melden bij een loket waar ik, in dit geval, geholpen werd door een zeer schone donkere Estse jongedame.
Dit was dus geen probleem 😉 en we konden door naar de andere kant van de rivier, waar we (kort)voor een slagboom moesten wachten. We werden direct doorgestuurd naar het volgende station omdat we met negen motoren de boel aardig blokkeerden. We moesten aardig wat formulieren invullen. Dit ging uiteindelijk allemaal aardig vlot zodat we met een kleine drie uur de grens over waren.
Na de grens restten nog een goeie 150 km naar Sint Petersburg. Een kleine 5o km hiervan waren een voorproefje van wat gaat komen. Wat een hobbels in de eerste 50 km.
Nadat het asfalt wat beter werd, gingen de snelheden ook wat omhoog. Te hoog, bleek na een mooie bocht stond ereen politieagent met zijn stokkie te zwaaien, oftewel stoppen. We waren niet de enigen, want John, Cor en Ria stonden er ook al. Ook te snel.
Volgens de agent hadden we 92 km/h gereden waar 60 was toegestaan, want we reden in de bebouwde kom. Kun je het je voorstellen? De A28 door Beilen, waar dan duizenden (kwalmende) vrachtwagens door komen.

Door te doen dat je niets weet en vooral niets verstaat, kun je een heel einde komen met het voorkomen van boetes. Na lang soebatten en het laten zien van het ride-on boek vielen ze zon ongeveer om van verbazing. We konden uiteindelijk zonder ticket door richting Sint Petersburg.
In Sint Petersburg werden we nogmaals aan de kant gezet… Gelukkig deze keer alleen omdat de beste man geinteresseerd was in motorfietsen.
Helaas zaten we in de spits in Sint Petersburg. Ik heb nooit geweten dat een Boxer zoooo warm kon worden, een mens ook niet trouwens..
Uiteindelijk bereikten we dan toch het hotel na ongeveer 30 km de stad in te hebben gereden.
Achteraf bleek dat dit de warmste dag in 130 jaar was… 37 graden en een beetje.