31 juli 2010 Tver – Suzdal door Dafne

De dag begint stralend en zo voelen we ons ook na een nacht slapen onder de airco. Rusland beleeft de heetste zomer sinds 130 jaar en in de buurt houden bosbranden de gemoederen bezig.
We hebben een route gekozen die door het achterland om Moskou heen loopt. Idee is om koffie te drinken in Sergiev Possad dat een prachtig Kremlin heeft waar de patriarch van Rusland zetelt.

foto_01

We proberen eerst de motoren bij een stajanka te parkeren, maar als we per motor voor een auto voor 24 uur moeten betalen om ze een uurtje achter te laten zetten we ze op de stoep voor een restaurant recht tegenover het Kremlin.

Daarna gaat het verder over binnenwegen door stoffige dorpjes en in de buitengebieden heel veel datcha’s; buitenhuisjes van de Moskouse elite. Het is zaterdag en overal zien we dikke auto’s met daarin de eigenaren van de datcha’s. In rivieren en meertjes wordt gezwommen, de auto’s naast de handdoeken geparkeerd met ramen en deuren open en de stereo op hard.

“Zullen we zo stoppen om iets te drinken,” komt Fred naast me rijden. Ook ik zit een beetje in te dutten. In het volgende dorp stoppen we bij een aantal kraampjes. De meloenen zien er heerlijk uit.
Net als we de tweede helft van de meloen in repen aan het snijden zijn worden we door een omaatje aangesproken. “Jullie moeten wel goed eten hoor,” denk ik dat ze zegt, “en dadelijk je handen wassen.”

Als we even wachten is ze zo terug, zegt ze en ze verdwijnt aan de overkant van de straat in een flatgebouw. Net als we denken dat ze niet meer terugkomt is ze daar weer. In de ene hand heeft ze een grote tas met opdruk die Florida moet promoten, in de andere een emmertje met water en een paar slippers die duidelijk aan haar eigen voeten passen.

“Kijk eens hier,” zegt ze terwijl ze me een pannetje in mijn handen duwt. In het pannetje zitten gebakken eieren met tomaat. Uit de grote tas komen vork en lepel tevoorschijn. “Dat smaakt lekker,” proef ik. Fred en Hester proeven mee. Uit de tas komen nu mini komkommertjes en nog een pot met onbekende kruiden. Ik had beter niet om brood kunnen vragen. In de tas zitten wel nog koekjes en toast, maar het omaatje is al naar de overkant van de weg gespurd en komt met wel 5 broden terug. “Dit is voor jullie, eet!”

Het is niet duidelijk waarvoor ze weer terug naar huis loopt, maar ze laat al haar eigendommen bij ons staan. We verstoppen wat geld in haar tas.
Als ze terugkomt heeft ze ingelijste foto’s bij zich waarvan ze er een aan Fred wil geven. Het is al lang tijd om te gaan en we trekken onze jassen weer aan.

Nog 80km naar Suzdal en het ziet ernaar uit dat het gaat regenen. De lucht is klam en het lijkt ieder kilometer warmer te worden. “Dat wil ik ook,” denkt Leon als we langs een meertje met zwemmende mensen komen. “Dat kan ook,” kan ik hem bij aankomst in Suzdal vertellen. 10 minuten na aankomst liggen Leon, Hester en ik in de plomp. Aaaah!